ویژگی های روانشناختی و شخصیتی رهبران سیاسی تاثیر بسیاری بر مدل رهبری و سیاست های حکومتی دارد. رهبران دولت ها با توجه به نظام شخصیتی و ویژگی های روانی خود می توانند تاثیرات بسزایی در سیاست های داخلی و خارجی بگذارند. روانشناسی سیاسی به عنوان یک حوزه علمی جدید و نوین، در پی یافتن این تاثیرات و پیامدهاست. پژوهش حاضر به بررسی تأثیر عوامل روانی شخصیت صدام حسین بر سیاست های نظام سیاسی عراق می پردازد. هدف این تحقیق، شناخت نظام شخصیتی و ویژگی های اصلی روانشناختی صدام و سپس بررسی و تبیین آثار این نظام شخصیتی بر سیاست دولت او می باشد. در این راستا، نگارندگان این تحقیق بر ویژگیهای روانشناختی کلیدی، مانند خودشیفتگی، عقده حقارت، پرخاشگری و برتری طلبی و نحوه انعکاس آنها در رفتار سیاسی و سیاستهای استبدادی او تمرکز کردند. از طریق تحلیل عمیق رفتارهای رهبری صدام، تحقیقات نشان میدهد که اتکای او به سرکوب و ارعاب منجر به ایجاد یک نظام سیاسی اقتدارگرا شد که قدرت را در شخص او متمرکز کرد که بر ثبات داخلی و خارجی عراق تأثیر منفی گذاشت. علاوه بر این، ویژگی برتری طلبی ناشی از عقده حقارت در وجود صدام موجب شده بود تا در سیاست خارجی، شیوه تهاجمی و جنگ طلب را در پیش بگیرد که در قالب جنگ تحمیلی بر علیه کشورمان و همچنین جنگ با کویت خود را نشان داده است. این تحقیق مشخص میکند که درک این ویژگیهای روانشناختی به روشن شدن رابطه بین ویژگیهای رهبری فردی و بحرانهای نظام سیاسی کمک میکند.
Mousanezhad et al. (Mon,) studied this question.