مرثيه شعري است که در ماتمِ درگذشتگان و تعزيت خويشاوندان و ياران و اظهار تأسّف بر مرگ شاهان و بزرگان و سران قوم و ذکر مصائب پيشوايان ديني سروده ميشود. بيشتر شاعران در زبانهاي گوناگون تجربياتي از اين نوع شعر داشتهاند. در ادب کُردي مراثيِ مستوره اردلان (1264- 1220هـ.ق) براي خسروخان ناکام، همسرش، بسيار مشهور است. او در اين مرثيهها پرشورترين و احساسيترين مفاهيم را در رثاي همسرش به کار ميبرد. از طرف ديگر، احمد بيگ کوماسي (1295- 1212 هـ.ق) شاهر هم عصر مستوره نيز در رثاي بانوي باوفايش، مرثيۀ سوزناکي سروده است. اين مرثيهها که به زبان کرديِ هورامي سروده شده از زبان دوشاعرِ مرد و زن گفته شده، تا حدودي منِ زنانۀ مستوره و احساسات مردانۀ احمد بيگ کوماسي در آنها تجلّي پيدا کرده است. نگارنده در اين مقاله که با روش توصيفي – تحليلي با استفاده از منابع کتابخانهاي انجام ميشود، ضمن معرفي اين مرثيهها، قصد دارد به سبک و بيان دوشاعر از منظر بلاغي بپردازد و آنها را از نظر تصاوير شعري، دخالت جنسيت در هنرسازهها و همچنين سوزوگداز مندرج در آنها با یکديگر برآورد کند.
Arezoo Boroomandi (Fri,) studied this question.