Bu yazıda tekil bedenlerden kolektif direnişe felsefe ile sanatın öznellik biçimlerine getirebileceği olanakları tartışıyorum. Filozof Adriana Cavarero’nun antik metinlerdeki kadın figürleri bağlamından keserek yaptığı okumayı ilişkisel öznellik kavramıyla birlikte ele alıyorum. Cavarero, Platon’un diyaloglarındaki kadın figürleri yeniden okurken zekice kurulmuş sembolik bir oyun içerisinde olduğumuz konusunda bizi uyararak yeni öznellik biçimleri önerir. Filozofun okuma metodolojisini ise sanatçı Aslı Alpar’ın gündelik deneyimi taşıyan, idealize edilmemiş kadın figürleriyle örerek tartışıyorum. Alpar, görünmez kılınanın bilgisini/emeğini görünür hale getirirken izleyicinin dikkatini duyguda tutan minimal arka planları, tamamlanmamış dili, keskin muhalefet stratejisiyle figürlerin tekilliklerini, çoklu türlerle dayanışma perspektifini vurgular. Cavarero ve Alpar’ın figürleri, ilişkisel öznellikleri içerisinde kavranırken, alımlayıcıları “dinleyen başkası” olarak konumlanır. Figürlerini hangi stratejilerle feminist-politik eyleme dönüştürdüklerini, alımlayıcıyla/okurla figür arasında etik diyalog yaratma üsluplarını, antik metinlerden dijital karikatüre öznelliğin politikasını öne sürerek tartışıyorum.
Duygu Onay Coker (Sun,) studied this question.