Abstract Nederlandstalig documentair theater in Belgiλ neemt een bijzondere positie in en wordt vaak gezien als geλngageerd, politiek en objectief. Deze paper stelt de vraag welke realiteit werkelijk wordt getoond, en welk ‘document’ het publiek uiteindelijk mee naar huis neemt. Documentair theater hoeft niet louter te archiveren, maar mag ook speculeren of – sterker nog – verbeelden. Door waarschijnlijkheid (probability) boven betrouwbaarheid te plaatsen, ontstaat ruimte voor alternatieve verbeeldingen en verschuift de focus van feitelijke representatie naar de performatieve constructie van betekenis, ook voorbij de scene.
Sandra Sara Raes Oklobdzija (Wed,) studied this question.