Dijitalleşmenin hızla artmasıyla birlikte tüketici işlemleri yeni bir boyut kazanmış; klasik yargı mekanizmalarındaki gecikmeler, yüksek maliyetler ve erişim engelleri, daha hızlı ve etkin çözüm yollarına duyulan ihtiyacı artırmıştır. Bu çerçevede (Online Dispute Resolution veya ODR) modelleri, düşük maliyetli, esnek ve kullanıcı odaklı yapılarıyla hem bireyler hem de kurumlar açısından önemli avantajlar sunmaktadır. Çalışmada öncelikle Türk hukukunda tüketici uyuşmazlıkları ve mevcut çözüm yolları üzerinde durulmuş, ardından ODR’nin kavramsal temelleri, tarihsel gelişimi, avantajları ve sınırlılıkları ele alınmış; özellikle hızlılık, maliyet etkinliği ve erişilebilirlik gibi güçlü yönlerinin yanında, icra kabiliyeti, tarafsızlık, teknik güvenlik ve altyapı eksiklikleri tartışılmıştır. Ardından UNCITRAL tarafından yayımlanan ODR Teknik Notları değerlendirilerek adalet, şeffaflık ve hesap verebilirlik ilkeleri bağlamında uluslararası standartlar incelenmiştir. Türk hukukundaki uygulamalar arasında UYAP, e-duruşma, Tüketici Bilgi Sistemi (TÜBİS), çevrimiçi arabuluculuk ve çevrimiçi tahkim örnekleri ele alınmıştır. Karşılaştırmalı bölümde Avrupa Birliği, Amerika Birleşik Devletleri, Kanada, Singapur, Brezilya ve Çin modelleri analiz edilmiştir. Avrupa Birliği ODR platformunun gönüllülük esasına dayalı yapısının başarısızlığına karşın, Brezilya’daki Consumidor.gov.br modeli kamu desteği ve şeffaflık sayesinde yüksek başarı elde etmiştir. Kanada’daki Civil Resolution Tribunal ve Singapur’daki Community Justice and Tribunals System modelleri ise ODR’nin yargı sistemine entegre edilebileceğini göstermektedir. Sonuç olarak, farklı ülkelerde uygulanan ODR modellerinden Türk hukuku açısından çıkarılabilecek dersler ve öneriler ileri sürülmektedir.
Ahmet Sürerdamar (Fri,) studied this question.