Artykuł przedstawia formalną analizę porównawczą strategii imienniczych w trzynastu dynastiach rdzeniowej strefy środkowoeuropejskiej (n=288). Proponowana metoda rozwija intuicyjne modele onomastyczne kojarzone z pracami Constance Bouchard, Régine Le Jan i pokrewną prosopografią w przejrzyste i falsyfikowalne narzędzie probabilistycznej inferencji genealogicznej. Porównanie ujawnia prawidłowości transmisji imion zależne od stopnia konsolidacji dynastycznej. Stabilne dynastie zachodnie, reprezentowane tu przez Ludolfingów i pełną próbę karolińską, wykazują silny konserwatyzm agnatyczny. Młodsze dynastie wchodzące do łacińsko-chrześcijańskiego porządku politycznego pokazują inny wzorzec: gdy linia matki jest obca wobec rodu ojca i ma równy albo wyższy prestiż, imiona z linii matczynej albo ze środowiska kulturowego niesionego przez tę linię stają się wyraźnie bardziej prawdopodobne. Z czasem proporcje te stabilizują się ku zachodniemu modelowi agnatycznemu. Metoda zostaje przetestowana na X-wiecznej anomalii onomastycznej: imieniu Świętopełk/Svatopluk, noszonym przez jednego z synów Mieszka I. Główny wniosek artykułu ma charakter matczyno-genealogiczny: najbardziej oszczędnym wyjaśnieniem jest to, że imię weszło do repertuaru Piastów przez matkę Mieszka I, interpretowaną tu jako kobietę z linii Mojmirowiców albo z blisko spokrewnionego morawsko-słowiańskiego środowiska zachowującego repertuar Svent-. Byłaby ona zatem babką ojczystą Świętopełka Mieszkowica. Teza ta nie jest przedstawiona jako dowód bezpośredni, lecz jako ilościowa miara względnej siły konkurencyjnych wyjaśnień przy jawnie określonych założeniach. Ujawnienie kategorii, priorów, wiarygodności, testów wrażliwości i warunków falsyfikacji przesuwa argument z poziomu impresyjnej plausybilności ku kontrolowanej inferencji historycznej. Model oferuje także odtwarzalną ramę dla dalszych badań nad imiennictwem, pokrewieństwem i pamięcią polityczną w średniowiecznej Europie.
Natfarri (Tue,) studied this question.