Bu araştırma, 20. yüzyılda Türkiye merkez olmak üzere, komşu coğrafyada yer alan Yunanistan ve dönemin Sovyet rejimi etkisindeki Bulgaristan, Gürcistan, Ermenistan ve Azerbaycan’da yaşamış çağdaş bestecilerin, yerel halk müziği unsurlarını modern kompozisyon teknikleriyle sentezleme biçimlerini incelemektedir. Çalışma, söz konusu bestecilerin yerel gelenekler ile evrensel müzik dili arasında kurdukları diyalektik ilişkiyi ortaya koymayı amaçlamaktadır. Araştırmanın temel hipotezi, farklı siyasi rejimlere (Sovyet Sosyalizmi ve Cumhuriyet Modernizmi) rağmen, coğrafi ve kültürel hafıza ortaklığının bestecileri siyasi sınırları aşan benzer metodolojik arayışlara yönelttiğidir. Bu araştırma nitel bir çalışma olup, verilerin toplanmasında doküman incelemesi yöntemi kullanılmıştır. Ölçüt örneklem yoluyla belirlenen altı ülkeyi temsil eden altı bestecinin (A. A. Saygun, N. Skalkottas, P. Vladigerov, O. Taktakishvili, A. Khachaturian, G. Garayev) eserleri incelenmiştir. Analizlerde atonalitenin, aksak usuller, makamsal diziler ve tematik halk ezgileriyle özgün şekilde harmanlandığı görülmüştür. Elde edilen bulgular, bestecilerin modern teknikleri taklit etmeyip kültürel miraslarını dönüştürerek “bölgesel modernizm” dili oluşturduklarını göstermektedir. Sonuç olarak, bu çalışma yerel müzik unsurlarının bu dönemde hem geleneksel birer öğe hem de modern kompozisyonun dinamik ve yapısal bir bileşeni olarak kullanıldığını ortaya koymaktadır.
TUNCER et al. (Mon,) studied this question.