Είναι γενικώς αποδεκτό ότι ο Μητροπολίτης Περγάμου τυγχάνει ο πλέον γνωστός και διακεκριμένος ορθόδοξος θεολόγος της εποχής μας που άσκησε επίδραση στη δυτική θεολογία. Η παρούσα μελέτη σε αυτό ακριβώς συνεισφέρει, στην απόδειξη αυτής της αλήθειας. Η προβληματική της παρούσης διατριβής αφορά την πρόσληψη της ευχαριστιακής εκκλησιολογίας του μακαριστού Μητροπολίτου Περγάμου στο χώρο της δυτικής θεολογίας. Αξιοποιώντας μια πληθώρα Ρωμαιοκαθολικών και Προτεσταντικών πηγών από αντίστοιχους συγγραφείς, η διατριβή αποτελεί μία ταπεινή συμβολή στον οικουμενικό διάλογο με βάση ακριβώς την ευχαριστιακή εκκλησιολογία. Συγκεκριμένα επιχειρείται μία εκτίμηση, όσο το δυνατόν, του βάθους και του πλάτους των θέσεων του Μητροπολίτη στην πρόσληψή τους από τους δυτικούς θεολόγους. Η συμβολή του μακαριστού Περγάμου στην δυτική θεολογία οικοδομήθηκε πάνω στο ακόλουθο σχήμα: 1) Τοπικότητα και καθολικότητα, 2) Πρωτείο και Συνοδικότητα, 3) Χριστολογία και Πνευματολογία και 4) Εκκλησιολογία και Εσχατολογία και στις παρακάτω θελολογικές αρχές: 1) Η Εκκλησιολογία πρέπει να εντάσσεται στο πλαίσιο της Τριαδικής θεολογίας, 2) Η χριστολογία πρέπει να εξαρτάται από την Πνευματολογία, 3) Η Εκκλησία αντλεί την ταυτότητά από αυτό που θα είναι: έτσι η εσχατολογία είναι αναπόσπαστο μέρος της εκκλησιολογίας.
Αλέξιος (π. Γρηγόριος) Α. Φλωρίδης (Thu,) studied this question.