Ushbu maqolada zamonaviy Italiya she’riyatining yirik namoyandasi Alda Merini ijodida diniy obrazlarning lingvistik va badiiy talqini tahlil qilingan. Shoira poetikasida diniy ramzlarning qo‘llanilishi uning individual ruhiy kechinmalari, ekzistensial iztiroblari va falsafiy dunyoqarashi bilan dialektik aloqadorlikda ekanligi asoslangan. Xususan, shoiraning “La Terra Santa” kabi fundamental to‘plamlaridagi bibliy timsollar, Xudo konsepsiyasi, sukunat va faryod metaforalari lingvopoetik aspektda tadqiq etilgan. Tadqiqot natijalari Merini ijodida diniy diskurs nafaqat estetik dekorativ vosita, balki shaxsiy hayotiy dramalarning metafizik ifodasi ekanini tasdiqlaydi.
Botirova et al. (Wed,) studied this question.