Bu çalışma, Türkiye’deki müzik eğitimi lisans programlarında yer almayan grup piyano öğretimi modelinin, bir üniversitede piyano laboratuvarı kurulumu aracılığıyla piyano eğitimi dersinde uygulanabilirliğini ve pedagojik etkilerini incelemektedir. Nitel bir durum çalışması deseniyle yürütülen araştırmada, 2023 bahar ve güz ile 2024 bahar dönemlerinde gönüllü olarak çalışmalara katılan 30 öğrenciden (10 lisans, 20 yüksek lisans) yapılandırılmış görüşmeler, yazılı anlatımlar ve araştırmacı gözlem notları yoluyla veri toplanmıştır. Betimsel analizi dayalı bulgular, grup piyano ortamının doğaçlama, transpozisyon, eşlik etme ve birlikte çalma gibi işlevsel müzikal becerileri önemli ölçüde geliştirdiğini; akran etkileşimi, iş birliğine dayalı öğrenme ve öz değerlendirme süreçlerini desteklediğini ortaya koymaktadır. Katılımcıların bir kısmı teknik altyapıya uyum sağlamakta ve duygusal açıdan zorlanmalar yaşadığını belirtse de, çoğunluk süreci öğretici, motive edici ve mesleki açıdan geliştirici bulmuştur. Çalışma, bu ortamın yalnızca bireysel müzikal gelişime değil, aynı zamanda öğretmenlik becerilerinin desteklenmesine, öğretim stratejilerinin gelişimine ve grup öğretim modellerine yönelik pedagojik farkındalığın artmasına katkı sunduğunu göstermektedir. İlk kurulum maliyetlerinin yüksek görünmesine karşın, grup piyano modeli Türkiye’de sürdürülebilir ve yaygınlaştırılabilir nitelikte güçlü bir alternatif öğretim yaklaşımı olarak değerlendirilmektedir.
Gülbahar Urhan (2026) studied this question.