این مقاله بررسی نوستالورژی در دیوان شعر عبدالله گوران است. گوران پديدآورندهي راستين شعر نو در زبان کردي ميباشد. از اين نظر که او کار خود را با سرودن شعر سنتي آغاز کرد. سپس با ايجاد تغيير در قافيه، شعر نيمه سنتي سرود و در نهايت، شعر نو را پديد آورد. گوران، شيفتهي سادگي کلام شعر بود و با نزديک کردن شعر به نمايش نامه و روايي کردن آن سعي داشت؛ زبان شعر را به زبان واقعي مردم نزديک سازد. از اين شاعر، ميتوان به عنوان شاعر اجتماعي، ياد کرد زيرا مسائل اجتماعي و سياسي آن روزگار تأثير عميقي بر شعر او گذاشته است. گوران شيفتهي طبيعت است. نگاه تازه به طبيعت و استفاده نمادين از واژههاي موجود در طبيعت براي بيان مفاهيم، از ويژگيهاي بارز او در اين زمينه به شمار ميآيد. نگاه نوستالژيک گوران به گذشته به طبيعت، مادر، زن، معشوق، محيط روستا و... در اشعار او موج ميزند گويي آنچه را که در حال به دنبال آن است در گذشته يافته است. در این مقاله سعی بر آن خواهد بود تا با روشی توصیفی- تحلیلی به بررسی جنبههای نوستالوژی در شعر گوران بپرداریم.
Ardalani et al. (2024) studied this question.