Bu çalışma, hemşirelik birinci sınıf öğrencilerinin klinik ortam ile ilgili deneyimlerini belirlemek amacıyla bir üniversitenin hemşirelik fakültesine kayıtlı on bir öğrenci ile yapılmıştır. Nitel araştırma yöntemi ve fenomenoloji deseni kullanılan çalışmada örneklem grubuna ulaşmak için amaçlı örnekleme yöntemlerinden ölçüt örnekleme kullanılmıştır. Tüm görüşmeler ses kayıt cihazı ile kaydedilmiş ve daha sonra yazıya dökülmüştür. Çalışmanın verileri tümevarımsal içerik analiz yoluyla değerlendirilmiştir. Çalışma COREQ kontrol listesine göre yürütülmüş ve raporlanmıştır. Katılımcıların klinik öğrenme ortamındaki deneyimlerine ilişkin sorulara verdikleri cevaplar ve bu cevaplar temelinde oluşturulan kodlar belirlenmiştir. Bu kodlar on üç kategori ile ilişkilendirilmiş ve beş tema altında verilmiştir. Klinik ortamda öğrenciler, duygusal yoğunluk yaşadıklarını, hemşireler ile etkili iletişim kuramadıklarını, klinik uygulama ile teorik dersler arasında uyumsuz durumların olduğunu, hemşirelik sürecini değerlendirme ve klinik uygulama becerileri konusunda yetersiz olduklarını ifade etmişlerdir. Klinik ortamda fiziki koşulların iyi olmaması, öğrenci sayısının fazla olması, invaziv işlemlerde yetki verilmemesi gibi nedenlerle öğrencilerin hem olumsuz duygular yaşadıkları hem de mesleğe bakış açılarının da olumsuz etkilendiği sonucuna varılmıştır. Bu sonuçlar doğrultusunda klinik uygulama öncesinde hemşirelere iletişim ile ilgili eğitimler verilmesi, kliniğe hazırlık süreçlerinde teknoloji destekli laboratuvar uygulamalarının yapılması, teorik eğitim içeriklerinin uygulama alanlarıyla bütünleştirilmesi, fiziki ortamın iyileştirilmesi, dörtlü gruplar halinde tedaviye çıkılması ve öğrencilere invaziv işlemlerde yetki verilmesi önerilebilir. Anahtar kelimeler: Hemşirelik öğrencileri, klinik öğrenme ortamı, klinik uygulama
Dilek Bozot Kayasan (Sat,) studied this question.