این پژوهش با هدف بررسی و تبیین تأثیر انگیزش درونی بر رفتار نوآورانه کارکنان با نقش میانجیگری درگیری شغلی در شرکتهای فناورمحور شهر تهران انجام شده است. در این راستا، تلاش شده است تا با تحلیل روابط میان متغیرهای روانشناختی و رفتاری مؤثر بر نوآوری کارکنان، چارچوبی مفهومی برای ارتقای نوآوری سازمانی ارائه شود. روش تحقیق از نوع توصیفی-همبستگی بوده و جامعه آماری شامل مدیران، کارشناسان و کارکنان شرکتهای فعال در حوزه منابع انسانی و فناوری اطلاعات در شهر تهران است. نمونهگیری به روش احتمالی خوشهای چندمرحلهای انجام شد و با استفاده از جدول مورگان، تعداد 151 نفر بهعنوان نمونه انتخاب شدند .بهمنظور تحلیل دادهها، از نرمافزارهای اس پی اس26 و اسمارت پی ال اس3 استفاده شد. تحلیل دادهها شامل اجرای تحلیل عاملی تأییدی و مدلسازی معادلات ساختاری به منظور آزمون روابط مفروض میان متغیرها بوده است .نتایج تحقیق نشان داد که تمامی فرضیههای اصلی و فرعی پژوهش بهطور معناداری تأیید شدهاند. بهویژه، انگیزش درونی تأثیر مستقیمی بر رفتار نوآورانه دارد و همچنین از طریق متغیر میانجی درگیری شغلی نیز بهطور غیرمستقیم این اثرگذاری تقویت میشود.بر اساس یافتههای این پژوهش، توجه به سازوکارهای انگیزشی و روانی در محیط کار میتواند نقش کلیدی در افزایش درگیری شغلی و ارتقای رفتارهای نوآورانه کارکنان ایفا کند و بهعنوان راهبردی کاربردی برای مدیران شرکتهای فناورمحور مورد استفاده قرار گیرد.
Tari et al. (Wed,) studied this question.