Amaç: Bu çalışmanın amacı, Kütahya Sağlık Bilimleri Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi arşiv kayıtları üzerinden maksillofasiyal travmaya bağlı kırıkların demografik dağılımı, kırık bölgeleri, kırık türleri ve uygulanan tedavi yöntemlerini değerlendirmektir. Gereç ve Yöntemler: Ocak 2022-Ağustos 2025 tarihleri arasında maksillofasiyal travma nedeniyle başvuran hastaların panoramik radyografi ve/veya konik ışınlı bilgisayarlı tomografi görüntüleri retrospektif olarak incelendi. Çalışmaya dâhil edilme kriterlerini karşılayan 88 hasta; yaş, cinsiyet, kırık lokalizasyonu, yönü, türü (deplase/nondeplase) ve tedavi yöntemi (açık redüksiyon, kapalı redüksiyon, takip/sevk) açısından değerlendirildi. İstatistiksel analizlerde parametrik olmayan testler (Mann-Whitney U, Kruskal-Wallis, Bonferroni), kategorik değişkenlerde ise ki-kare ve Fisher kesin testleri kullanıldı (p<0,05). Bulgular: Çalışmaya dâhil edilen 88 hastanın %76,7'si erkek, %23,3'ü kadındı; yaş ortalaması 37,3±16,29 (13-81) yıl idi. Kırıkların %82,6'sı mandibulada, %11,6'sı maksillada, %5,8'i diğer bölgelerdeydi. Mandibulada en sık parasimfiz (%19,8) ve kondil (%19,8) kırıkları görüldü. Vakaların %82,6'sı deplase, %17,4'ü nondeplase idi. Deplase kırıklarda en sık açık redüksiyon ve internal fiksasyon (%80,2), nondeplase kırıklarda ise kapalı redüksiyon intermaksiller fiksasyon ve takip uygulandı. Parasimfiz kırıklarının görülme sıklığı sol tarafta istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur. Yaş ile kırık bölgesi arasında anlamlı farklılık saptandı (p<0,05); kondil ve ramus kırığı olanların yaşı, parasimfiz kırığı olanlardan daha düşüktü. Sonuç: Maksillofasiyal kırıklar en sık erkeklerde ve mandibulada, özellikle parasimfiz ve kondil bölgelerinde görülmektedir. Deplase kırıklar çoğunluğu oluşturmakta ve genellikle açık redüksiyon ile tedavi edilmektedir.
İzgi et al. (2026) studied this question.