Amaç: İyilik hâli, bireyin fiziksel, zihinsel ve ruhsal boyutlarını bütüncül bir şekilde ele alan ve optimal sağlık ile refahı destekleyen bir yaşam tarzı olarak tanımlanmaktadır. Ruhsal iyilik hâlinin değerlendirilmesi, hem uygulamalarda hem de araştırmalarda önemli bir yer tutmaktadır. Bu bağlamda ruhsal iyilik hâlini kısa ve pratik bir şekilde değerlendirmeye olanak sağlayan ölçme araçlarının farklı kültürlerde uyarlanması önem taşımaktadır. Bu çalışmanın amacı, HERO İyilik Hâli Ölçeği'nin Türk popülasyonundaki geçerlik ve güvenirliğini test etmektir. Gereç ve Yöntemler: Araştırma, Ocak-Mart 2024 tarihleri arasında 224 katılımcı ile yürütülmüştür. HERO İyilik Hâli Ölçeği, mutluluk, coşku, dirençlilik, iyimserlik ve ruhsal iyilik hâlini ölçen 5 adet 10'lu Likert tipi maddeden oluşan bir öz bildirim aracıdır. Ölçeğin yapı geçerliğini incelemek için açımlayıcı ve doğrulayıcı faktör analizleri kullanılmıştır. Ölçüt bağıntılı geçerlik için Sürekli Umut Ölçeği kullanılmıştır. Güvenirlik, test-tekrar test, iç tutarlılık ve madde-toplam korelasyon katsayıları ile test edilmiştir. Bulgular: Ölçeğin Cronbach alfa değeri 0,842, test-tekrar test güvenirlik katsayısı ise 0,626 olarak bulunmuştur. Faktör yükleri 0,689-0,849 arasında değişmektedir. Ölçeğin Kaiser-Meyer-Olkin örnek uyum katsayısı 0,809 olarak hesaplanmıştır. Öz değer 3,105 ve açıklanan varyans puanı %62,103 olarak bulunmuştur. HERO İyilik Hâli Ölçeği ile Sürekli Umut Ölçeği arasında anlamlı bir korelasyon bulunmuştur (r=0,668). Ölçeğin tek faktörlü bir yapı sergilediği belirlenmiş ve Türkçe formunun iyi uyum indeksleri gösterdiği tespit edilmiştir (Uyum İyiliği İndeksi=0,994, Ayarlanmış Uyum İyiliği İndeksi=0,978, Karşılaştırmalı Uyum İndeksi=1,000, yaklaşık hataların ortalama karekökü=0,000, Normlaştırılmış Uyum İndeksi=0,993, kök ortalama kare artığı=0,077 ve Tucker-Lewis İndeksi=1,000). Sonuç: HERO İyilik Hâli Ölçeği'nin Türkçe formu, faktör yapısı geçerliği ve yeterli güvenirlik katsayıları ile desteklenen kabul edilebilir psikometrik özellikler göstermiştir.
DURGU et al. (2026) studied this question.