Bu çalışma, 20. yüzyılın son çeyreğinde Amerika Birleşik Devletleri merkezli olarak kurumsallaşan Yaşlılık Hukuku (Elder Law) disiplininin evrimini, Niklas Luhmann’ın sistem teorisi ve Michel Foucault’nun biyo-politik analizi üzerinden sosyolojik bir perspektifle incelemektedir. Makale kapsamında, Elder Law Jurnal ve Amerikan Barolar Birliği’nin Bifocal dergilerinin arşivleri ile Adalet Bakanlığı’nın yayımladığı The Elder Justice Roadmap gibi stratejik belgeler ve Better Call Saul dizisinden hareketle popüler kültüre yansımaları üzerinden bir içerik analizi yürütülmüştür. Analiz sonucunda, Yaşlılık Hukuku’nun salt bir branşlaşma faaliyeti olmadığı; aksine hukuk sisteminin demografik karmaşıklığı kendi operasyonel kodlarında (ehliyetli/ehliyetsiz) yeniden inşa ettiği otopoyetik bir içsel farklılaşma sürecinin ürünü olduğu saptanmıştır. Aynı zamanda bu hukuki tekniklerin, yaşlı bireyin biyolojik süreçlerini, zihinsel kapasitesini ve mali varlıklarını mikro-denetim ağlarına eklemleyen biyo-politik bir yönetimsellik stratejisi işlevi gördüğü tartışılmaktadır. Çalışma, hukukun bir “tercüme mekanizması” olarak işleyişi ile “iktidar teknolojisi” olarak nüfuz edişi arasındaki paradoksal ilişkiyi ortaya koyarak, Yaşlılık Hukuku’nun modern yönetimin biyo-medikal ve algoritmik bir uzantısına dönüşme eğilimini kuramsal düzeyde analiz etmekte; bu sürecin hukukun özgürleştirici potansiyeli ile yönetimsel işlevi arasındaki gerilimi nasıl yeniden biçimlendirdiğini sorgulamaktadır.
Ömer Ocakoğlu (2026) studied this question.